Για τους φίλους απ’ το Μενίδι – Για την κοινή μνήμη- Η Πένυ Ραμαντάνη θυμάται

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, η αίσθηση επιστρέφει. Η αίσθηση πως χάνεις τη γη κάτω απ’ τα πόδια σου – κυριολεκτικά -, η αίσθηση πως είσαι τόσο δα μικρός μέσα στη δινη μιας απόκοσμης τεράστιας δύναμης…

Κι ύστερα σκόνη και θολούρα κι ένα συνεχόμενο τρέμουλο της γης. Αυτή η οδός Σουλίου που αναφέρεται στην παρακάτω φωτογραφία είναι ο δρόμος που μεγάλωσα, η γειτονιά μας, τα παιδικά μας χρόνια, η εφτάπετρα, τα αγαλματάκια ακούνητα, τα τραγούδια μετά το παιχνίδι, η πατρίδα της καρδιάς μας.

Εκείνη την ημέρα θα πήγαινα για φαγητό απέναντι, στη φίλη μου την Α., αλλά ήρθε η ξαδέρφη μου στο σπίτι, από την Χαλκίδα – τι τυχερη! -, κι έτσι ακυρώσαμε το μεσημεριανό φαγητό, κι έτσι κι η φίλη μου δεν πήγε σπίτι της, έμεινε στη δουλειά της. Το σπίτι της έπεσε. Ήταν μέσα ο πατέρας της…

Ο κόσμος ξεκουραζόταν το μεσημέρι… Το δικό μας δεν έπεσε, όμως λίγα πράγματα μπορέσαμε να πάρουμε – κυρίως τις αναμνήσεις μας -, γκρεμίστηκε λίγο καιρό αργότερα. Ο καθένας μας είχε μια ιστορία εκείνη την ημέρα, μια ιστορία που πάγωσε στις 3μμ. Κι όλοι μαζί κουβαλάμε ένα κοινό τραύμα. Ακόμα τρομάζουμε σαν κάποιος μάς κουνήσει, ακόμα έχουμε δυο πράγματα έτοιμα, λίγο νερό δίπλα μας. Ένα κομμάτι κουβαλά ο καθένας μας από κείνα τα χαλάσματα.

Υ. Γ. Ίσως όλοι εμείς που έχουμε ζήσει τα χαλάσματα, να θυμόμαστε πιο εύκολα πώς είναι να τα χάνεις όλα σε μια στιγμή, από σεισμό, από φωτιά, από βόμβα. Η μόνη διαφορά είναι ότι η φύση δεν έχει πρόθεση. Τη βόμβα τη ρίχνουν οι άνθρωποι. Με πρόθεση.

Το κείμενο το έγραψε η γνωστή τραγουδίστρια – συγγραφέας Πένυ Ραμαντάνη για τα 25χρονια από τον σεισμό της Πάρνηθας